I AM FREE

پادکستینگ یکی از داغ ترین بحث های روز اینترنت است. پادکست که از ترکیب کلمه های ipod و broadcast ساخته شده, روشی برای ساختن برنامه های صوتی است که می توان آنها را روی آی پاد، سایر پخش کننده های موسیقی، یا یک پی سی گوش داد. هزاران نفر و سازمان در سراسر دنیا برای به اشتراک گذاشتن همه چیز؛ از موسیقی های مورد علاقه گرفته تا عقاید و یادداشت های روزانه، پادکست می سازند. در این نوشتار با روش ساخت پادکست آشنا می شویم.

وقتی اپل در ماه ژوئن ۲۰۰۷ نسخه iTunes4.9 را که مستقیماً از پادکست پشتیبانی می کند؛ منتشر کرد, توجه و گرایش به پادکستینگ ناگهان چند برابر شد. با این برنامه می توان هزاران برنامه پادکست را خیلی سریع پیدا کرد. آنها را گوش داد, یا آنها را روی آی پاد کپی نمود و بعداً گوش داد. (پادکست هایی را که با iTunes دانلود کرده اید, در صورتی که با فرمت MP3 باشند، که اکثراً هم هستند می توانید روی سایر پخش کننده های موسیقی هم اجرا کنید). یک برنامه رایگان به اسم Doppler (نشانیwww.dopplerradio.net) هم هست که امکانات پادکست را به Windows Media Player اضافه می کند.

زیبایی پادکستینگ در این است که شما فقط شنونده نیستند و خودتان هم می توانید پادکست بسازید. همه ابزارهایی که نیاز دارید، یک میکروفون، یک پی سی، چند نرم افزار ارزان قیمت یا حتی رایگان، و یک اتصال اینترنت است. حالا می توانید خودتان میزگرد ترتیب دهید، صحبت هایتان را ضبط کنید، و آهنگ های مورد علاقه خود را به گوش مردم برسانید، البته با رعایت قوانین کپی رایت.

تصور کنید که یک روی صندوق پستی email خود را بررسی کرده و این پیام را در داخل inbox خود مشاهده می کنید:
شما یک حساب در بانک HSW دارید و یک e-mail را از این بانک دریافت کرده اید. با این حال، وضعیت کمی مشکوک به نظر می رسد، خصوصاً اینکه تهدید کرده است در صورت عدم پاسخگویی فوری، حساب شما بسته خواهد شد. در چنین حالتی چه کاری باید انجام دهید؟
این پیام و سایر پیامهای با محتوای مشابه آن، مثالهایی از Phishing هستند:
شیوه ای آنلاین برای سرقت هویت علاوه بر سرقت داده های مالی و شخصی، Phisher ها می توانند کامپیوترها را با ویروسهایی آلوده نموده و مردم را قانع کنند تا بطور غیرعمدی در فرایند «پول شوئی» شرکت نمایند. در این مقاله به بررسی خصوصیات مشترک الگوهای Phishing و حیله های تکنولوپیکی که Phisher ها از آنها برای فریب مردم و نرم افزارها استفاده می کنند، خواهیم پرداخت.

تصویر بزرگ
اکثر مردم، Phishing را به پیامهای email که هویت بانکها، شرکتهای کارت اعتباری و یا سایر بنگاههای تجاری نظیر eBay, Amazon را تقلید می کنند، مرتبط می دانند. این پیامها ظاهری معتبر دارند و تلاش میکنند تا قربانیان خود را برای فاش نمودن اطلاعات شخصی خود، متقاعد نمایند. اما پیامهای e-mail تنها یک بخش کوچک از یک تقلب Phishing را تشکیل می دهند. این فرآیند از ابتدا تا انتها شامل مراحل زیر است:
۱- برنامه ریزی: Phisher ها در مورد بنگاه تجاری هدف خود تصمیم گیری کرده و شیوه بدست آوردن آدرسهای e-mail مشتریان بنگاه تجاری مورد نظر را تعیین می نمایند. آنها غالباً از همان تکنیکهای جمع آوری آدرس و mass-mailing مورد استفاده spammer ها، بهره برداری                  می نمایند.
۲- تدارکات: پس از آنکه بنگاه تجاری که باید هویت آن جعل شود مشخص گردیده و قربانیان آنها نیز شناسایی شدند. Phisher ها شیوه هایی را برای تحویل پیام و جمع آوری داده ها ایجاد می کنند. در اکثر موارد، این فرایند شامل ایجاد آدرس e-mail و یک صفحه وب است.
۳- حمله: این همان مرحله ای است که مردم بیشترین آشنایی را با آن دارند. Phisher یک پیام ساختگی را ارسال می کند که ظاهر آن نشان می دهد توسط یک منبع قابل اطمینان فرستاده شده است.
۴- جمع آوری: Phisher ها، اطلاعاتی که قربانیان در صفحات وب و یا پنجره های pop-up وارد کرده اند را ضبط می نمایند.
۵- جعل هویت و کلاهبرداری: Phisher ها از اطلاعات جمع آوری شده برای انجام خریدهای غیرقانونی و یا ارتکاب سایر جرائم استفاده می کنند. یک چهارم از قربانیان این حملات، هیچ گاه قادر به بازیابی وضعیت طبیعی خود نیستند. اگر Phisher بخواهد حمله دیگری را ترتیب دهد، موفقیت و یا شکست تقلب تکمیل شده قبلی خود را بررسی کرده و مجدداً این چرخه را آغاز می نماید. تقلبهای Phishing از نقاط ضعف امنیتی و نرم افزاری در هر دو سمت سرور و کلاینت، بهره گیری می کنند. اما حتی پیشرفته ترین تقلبهای Phishing نیز همانند کلاهبرداریهای به سبک قدیمی عمل می کنند که در آنها، یک فرد کلاهبردار هدف خود را متقاعد می نماید که فردی قابل اعتماد و امین است. در ادامه به بررسی مراحلی می پردازیم که Phisher ها برای متقاعد نمودن قربانیان خود در رابطه با مشروعیت پیامهایشان، طی می کنند.

این مقاله که میبینید یکی  از بهترین مقالاتی بوده که من خوندم ، یادش به خیر ، یه زمانی می خواستیم که مجله تو مدرسه راه اندازی کنیم ، نشستم تایپش کردم ( مجله هم آخرش منتشر نشد ! ) فقط تنها چیزی که یادمه فکر کنم از مجله ی کامپیوتر در آورده بودمش!

مقدمه
امروزه مهمترین دغدغه مهندسین نرم افزار پیشرفت و تغییرات سریع تکنولوپی نرم افزار می باشد. به  جرات می توان گفت که دو یا سه سال پس از فراغت از تحصیل، تمام دانسته های یک دانش آموخته مهندسی نرم افزار باید روزآمد شود. تسلط به زبان های برنامه سازی از مهمترین ویژگی های یک کارشناس نرم افزار می باشد. در این مقاله ضمن مقایسه اجمالی زبان های معروف برنامه سازی روش های را جهت فراگیری زبان های جدید شرح می دهیم.

زبان برنامه سازی چیست؟
زبان  های برنامه سازی یعنی نمایش دادن یک رشته متوالی از دستور العمل هایی که ماشین باید انجام دهد، با حروف و علایمی که برای انسان قابل فهم باشد. این حروف و علایم توسط نرم افزارهای مفسر یا مترجم به رشته ای از رمزهای قابل اجرا در ماشین تبدیل می شود. ماشین می تواند یک رایانه شخصی، گوشی موبایل، رسیور (گیرنده) دیجیتال ماهوار، تایمر ماشین لباسشویی، یا هر دستگاه برنامه پذیر دیگر باشد. منظور از انسان هم طبعاً یک شخص متخصص می باشد، مثلاً یک تکه برنامه بازگشتی محاسبه فاکتوریل به زبال++ C ممکن است برای دانشجویان ترم دوم و سوم مهندسی نرم افزار قابل فهم نباشد!

لینوکس را که می شناسید، کم؟ خب حق دارید. ما که ویندوز را با قیمت ۳۰۰۰ تومان از بقالی سرکوچه می خریم، نیازی به استفاده از سیستم عامل رایگان نداریم چون برای خرید سی دی آن باز باید ۳۰۰۰ تومان پول بدهیم. خب پس بهتر است قبل از بررسی داستان پرماجرای لینوکس ملی (سیستم عامل ملی نگویید، بعداً می گویم چرا) کمی به خود لینوکس بپردازیم.
پروژه ای در سال ۱۹۸۴ به نام گنو (GNU) آغاز گردید که یک جنبش نرم افزاری محسوب می شد. این پروژه شامل همکاری برنامه نویسان برای ساخت نرم افزارهای رایگان بود که تنها چیزی که نیاز داشت، یک سیستم عامل رایگان بود.
«لینوس بندیک توروالدز» دانشجوی فنلاندی، کسی بود که به این رویا تحقق بخشید. وی در ۲۵ اوت سال ۱۹۹۱ ساعت ۲۰ و ۵۷ دقیقه موجودیت سیستم عامل لینوکس را اعلام کرد. پنگوئن تاکس نشان دهنده ی خوش شانسی لینوکس است که توروالدز مالک این نهاد است. این سیستم عامل با شعار «لینوکس آزاد، مانند حرف زدن» کار خود را آغاز کرد و به دلیل متن باز بودن (یعنی کدهای آن در اختیار همگان قرار می گیرد) توزیع های مختلفی از آن تاکنون منتشر شده است. شش توزیع پارسی از این سیستم عامل به نام های پارسیکس، شبدیکس، سرآمد، کارآمد، لینوکس شریف و فارلیس نیز در میان توزیع ها به چشم می خورد. اما بحث اصلی، پروژه ای است که کار آن از ۹ سال پیش آغاز شد و هنوز پایان نیافته است. پروژه ای که ۹۵۰ میلیون تومان برای آن هزینه شد و قرار بود ۵ سال پیش در دسترس من و شما قرار گیرد اما خوب هنوز هم به استفاده از ویندوز کرک شده ادامه می دهیم!

دکتر محمد سپهری راد، دبیر شورای عالی انفورماتیک در دوره ی قبل از محمود احمدی نژاد در مورد لزوم اجرای طرح سیستم عامل ملی در مصاحبه ای با سایت ITiran.com این چنین می گوید:
«در حال حاضر عمده رایانه هایی که مورد بهره برداری قرار می گیرد تقریباً بدون استثنا از ویندوز استفاده می کنند که استفاده گسترده از آن دو مشکل دارد:
منبع این سیستم عامل در اختیار ما نیست و حفره های امنیتی در آن وجود دارد.
اگر ایران بخواهد به سازمان تجارت جهانی (WTO) بپیوندد، قطعاً ادامه استفاده غیرقانونی از نرم افزارهای خارجی امکان پذیر نیست.»
به دلایل فوق، طرح سیستم عامل ملی در سال ۱۳۸۰ مطرح شد و از دید آقای سپهری راد مزایای این سیستم عامل امنیت بالای آن و منبع باز بودن آن است اما سوال جالب آن است که چطور منبع باز نبودن ویندوز برای ۹۳% از کامپیوترهای جهان که از ویندوز استفاده می کنند ایجاد دردسر نکرده است؟
نکته ی دیگری که برای خود من خیلی جالب است، نام این طرح است: «سیستم عامل ملی» حالا به نظر شما سیستم عامل یکه کدهای کرنل (هسته ) آن در خارج از کشور نوشته شده و قرار است عملیات پارسی کردن روی آن انجام گیرد . چطور می تواند عنوان سیستم عامل ملی را به خود بگیرد؟
پس قطعاً این طرح هدف دیگری را دنبال می کند و آن جلوگیری از هرج و مرج بعد از پیوستن احتمالی ایران به WTO است که اگر چنین اتفاقی بیفتد، دیگر ویندوز را باید با ۱۰۰ برابر قیمت فعلی خرید و یا به تعبیری به جدا بودن ایران از کره ی زمین خاتمه دهیم.
حالا تمام این موارد به کنار ولی بیایید این ۹۵۰ میلیون تومان کزایی که تقریباً معادل پول خرید ۳۰۰۰ عدد ویندوز ویستا (نسخه تمام) است بپردازیم.
راستی تا یادم نرفته است بهتر است بگویم که با دیدگاه آقای سپهری راد در مورد امنیت لینوکس مخالفم شاید لینوکس حفره امنیتی کمتر دشاته باشد ولی خراب کاران هم هیچ وقت، زمان خود را صرف نفوذ به سیستم عاملی که تمام توزیع های آن روی هم ۵۰% از بازار سیستم عامل ها را در دست دارند، نهی کنند. تازه پشتیبانی ۲۴ ساعته ی مایکروسافت برای ویندوز در بیش از ۹۰ کشور جهان (ایران جزو کره ی زمین نیست!) را هم در نظر بگیریم.
اما آیا به راستی لینوکس بدتر از ویندوز است؟ اگر چنین است چرا باید کاربر ۳۰۰ دلار در جوب بریزد و به جای یک سیستم عامل رایگان از سیستم عامل گران قیمت ویندوز استفاده کند؟